Een aantal weken geleden heb ik een blog geschreven over de Herfst en haar dynamiek.
De herfst staat voor: loslaten, oogsten en dankbaarheid, verstilling en reflectie en vertrouwen in de cyclus.
Dat is nogal wat en de woorden zullen bij sommige mensen echt wel zorgen voor weerstand. Graag wil ik je meenemen in wat deze “woorden” bijvoorbeeld met mij doen en vandaag is loslaten aan de beurt. Hoe heb ik het zelf aangepakt (als je de herfst al moet aanpakken 😉) of ging het juist heel automatisch in een flow.
Het loslaten bij mij
Loslaten kan op verschillende vlakken. Bijvoorbeeld spullen loslaten in een overvol huis of afspraken in je agenda, “vrienden” die je energie zuigen, maar ook wensen die je moet loslaten.
Loslaten van spullen ben ik nu alweer mee bezig. We hebben al 3x ontspuld en toch sluipt het er weer in: opeens heb je toch “veel spullen” in huis die je niet gebruikt. In mijn geval: kasten waar het overzicht in verdwenen is en het lijkt alsof je veel spullen hebt. Kasten gewoon opruimen wil niet zeggen dat er iets weg moet. Maar na het ontspullen vorig jaar, ga ik wel kritisch kijken: kleding wat te groot is gaat meteen weg, knutselspullen eens goed sorteren, alle boeken nalopen of ze staan te verstoffen of toch nog gebruikt worden. Ik vind het heerlijk om te doen, want het geeft ruimte en overzicht. Ik hou van overzicht.
Maar ook op zakelijk gebied zoals de e-mailbox. Tijdens een jaaropleiding afgelopen jaar werden iedere week wel 2 e-mails gestuurd die ik netjes bewaard heb in het e-mailarchief. Echter deze e-mails nalezen doe ik niet meer. Te onoverzichtelijk, zie ik door de bomen het bos niet meer. Mijn plan is de informatie te bundelen tot één document. Dan staat het allemaal netjes onder elkaar en scheelt het toch weer de nodige opgeslagen e-mailtjes in mijn e-mailbox. Dit projectje staat wel al een aantal maanden op mijn ga-ik-nog-eens-doen-lijstje.
Naast zakelijk en huiselijk opruimen, zit ik nog met een loslaten van de voor mij bovenste categorie. Ik zit in een persoonlijk proces van loslaten: Mijn allergrootste wens kan ik niet in vervulling laten gaan. Mijn lichaam zegt hier nee en ik heb een bepaalde leeftijd bereikt waar het dan niet meer mogelijk is. Zwanger worden. Mijn hoofd zegt: helemaal goed, traantje gelaten en door, maar mijn hart zegt echter iets anders. En daar kom ik nu achter. Nu pas. Ik weet dat het goed is om hier verdriet om te hebben, te rouwen en allemaal goed bedoelde adviezen van mijn omgeving aan te horen en de positieve dingen eruit te halen, maar dat neemt mijn wens niet weg. Dat heeft tijd nodig. En die neem ik. Tijdens het opruimen komt daar ook plek voor.
Loslaten is niet gemakkelijk, maar blijven meedragen van spullen, gedachten en wensen die niet in vervulling kunnen gebracht worden is niet goed. Het is gewicht en bovendien geeft het blokkades in je lichaam en het houdt tegen. Blokkades kunnen op ten duur lichamelijke klachten veroorzaken en dat wil ik niet.
Loslaten doe ik op mijn eigen manier.
Loslaten doe ik op mijn eigen tempo.
Loslaten doe ik alleen, maar in reflectie met anderen door te delen. Zo kunnen we elkaar steunen en van elkaar leren.
Hoewel dit stuk heel persoonlijk is, wil ik je vertellen dat ik je in mijn praktijk ondersteunend kan bijstaan bij het loslaten van de voor jouw moeilijke dingen.
P.S. De volgende Herfst-punten zal ik in de volgende blogs meenemen:
Oogsten & Dankbaarheid
Verstilling & Reflectie
Vertrouwen in de cyclus
